هنوز زیاد نبودند دایره های سرگردان . چند تایی به دیوارها و چندتایی آویخته به دروازه ها، ولی به دار شبیه نبودند تنها دایره بودند. دایره ها گردو نبودند، خورشید هم ، صفحه ی ساعت هم ، مردمک چشم هم دایره ها فقط دایره بودند . شیشه ای رنگ به ضخامت حباب. حتی نازک تر، به ضخامت دایره .
وقتی همه با حیرت نگاه می کردند به چرایی دایره ها، من از پشت عینک نم گرفته ام فکر می کردم نه خیال می کردم گر چه هیچگاه میان این دو برایم جمع نشد همان گونه که تمایزشان را نفهمیدم شاید یادم می آمد این سؤال همیشگی را که اقطار دایره خیلی زیادند یابی نهایت. خانم زندیان همیشه می گفت: خیلی زیاد چون اگر زیاد بکشی دایره سیاه می شود و دیگر جا ندارد.فکر نمی کردکه ما خیلی بچه ایم آنچه باور داشت می گفت و من می خندیدم ومی گفتم اگر خط ها را باریکتر بکشیم قطرها زیادتر می شوند وهر چه باریکتر خط ها زیادتر. اما در آن زمان هم در ذهنم به بی نهایت باور نداشتم چون می دانستم خط اگر خیلی نازک شود دیگر نیست.
□□□
به دایره ی ساعت نگاه می کنم که دایره ای از توی سرم رد می شود. ساعت هیچ عددی را نشان نمی دهد. عقربه ها هستند ثابت هستند، اعداد هستند ولی من هیچ زمانی را ادراک نمی کنم . مثل تصویری از یک درخت که تعداد برگهایش در انبوه بی نهایت یا شاید بهتر باشد بگویم خیلی زیاد آن برای تو محو می شود، فرو می رود. حل می شود. حالا اعداد در 12 شماره حل می شوند. 12 عدد بزرگی است که توانسته تمام اعداد را برایم حل کند. توی یک دایره قدم می زنم. می ایستم پشت پنجره ی رو به شهر و نگاه می کنم. دایره ها توی هوای ابری می رقصند گاه گاه در ابرها فرو می روند بعد با سرعت مثل یک شهاب، اما نه شهاب ناپدید می شود مثل یک قطره می چکند تا روی زمین و بعد فرو می روند. همه ی دایره ها اینطور نیستند بعضی هایشان به زمین نمی رسند، به هم می چسبند و بعد کنار یک بلندی ساختمان درخت یا حتی یک تابلوی راهنمایی می ایستند. انگار پچ پچ می کنند بعد آرام آرام بزرگ می شوند وقهقهه می زنند و بعد به نزدیکترین نفر حمله می کنند و از توی سرش رد می شوند.
□□□
دیروز یکی می گفت چند دایره یک نفر را کشته اند. بعد از آن هم از چند نفر دیگر شنیدم. امروز صبح هم همسایه ام همان پیرمرد و دخترش که تازه آمده اند احمدی نامی است گویا برای اولین بار توی راه پله ها به من سلام کرد بعد دستش را گذاشت روی شانه ام وگفت:توکه باور نمی کنی ،کار خود دایره ها نیست، با دایره ها کشته اند اما دایره ها نکشته اند. بعد دایره شد روی پله ها غلتید و رفت پایین. دنبالش دویدم.
باراول بودکه تبدیل آدم به دایره را دیده بودم حتی نشنیده بودم، فقط حدس می زدم یا شاید هم خیال می کردم دایره ها هم مثل آدم ها هستند چون روی پشت بام که قدم می زدم یکی شان را روی لبه ی بام گیر آورده بودم که داشت شعر می گفت گریه نمی کرد ولی توی شعرش اشک زیاد بود.کاش صدایش را موقع خواندن می شنیدم و یا خطش را می خواندم . اگر چه می دانم دایره ها شعر نمی گویند. احمدی، نه، دایره از درب ساختمان بیرون رفت. پی اش دویدم. توی کوچه که رسیدم وسط کو چه ایستاده بود و با سرعت می چرخید. ولی جایی نمی رفت، در جا می زد. همه ی مردم دورش جمع شده بودند. یکی گریه اش گرفت و رفت آنسو تر ایستاد، میانه ی کوچه، باد نمی آمد اما هوا مثل همیشه ابری بود. بعد همه آرام آرام پشت سرش جمع شدند پشت سر همان که گریه اش گرفته بود. چند نفری را با اکراه و یک نفر را هم انگار به زور بردند انگار خجالت می کشید یا اینکه مطمئن نبـــود ولی نمی ترسید. مطمئنم که نمی ترسید.احمدی، همان دایره، به سمت آنان رفت. جهید ، پرید ، خودش را شلیک کرد و از توی سر همه ی آنها رد شد. بعد همه جا ساکت شد احمدی نبودآنها همانطور وسط کوچه ایستاده بودند، ماتشان برده بود. یک لحضه گمان کردم نکند به من زل زده اند به دستهایم نگاه کردم ، نه شبیه دایره نبودم . بعد آرام با وحشتی که کم کم درونم جان می گرفت پشت سرم را نگاه کردم. احمدی روی زمین خوابیده بود ولی احمدی نبود دایره هم نبود، شبیه برفک تلویزیون بود، رنگش نه، شکلش هم نه. اجزای بدنش، دهنش چشمهایش،همه اش به ظرافت دایره از هم جدا شده بودند.ولی بدن از هم نپاشیده بود مثل یک پازل تمام شده که خوابش برده باشد، وسط خیابان مرده بود. اینکه مرده بود را بعداً فهمیدم، خیلی بعدتر.
□□□
ساعت که هیچ ، تلویزیون و روزنامه ها هم که هیچ. از هیچ کدام هیچ نمی فهمم. حتی آینه را وقتی روبرویش می ایستم احساس نمی کنم. این بار آخر شک کردم این آینه است یا در کمد. ابعاد دیوار ها تغییر کرده، هم اندازه شده. فاصله ی همه ی دیوارها با هم برابر است. حمام، آشپز خانه، اتاق خوابم، همه مثل هم با یک فاصله ایستاده اند. اینجا تنها موجود نا منظم که شبیه هیچ چیز نیست منم. تنها چیزی که به من قدرت و ایمان می دهداین است که به دستهایم که نگاه می کنم، هستند. پاهایم نه،چون خیلی وقت است پایم به چیزی نگرفته. از خانه که بیرون بزنم امید چندانی ندارم که کسی را ببینم همانقدر که امید چندانی ندارم دایره نبینم. امروز خورشید وسط آسمان خوابش برده بود. خسوف نبود، خورشید بود، روشن هم بود، نور هم داشت، ولی مثل همیشه بی نهایت نبود. خیلی زیاد بود ولی بی نهایت نبود.
□□□
ارتفاعم که کم می شود تصمیم می گیرم توی چیزی فرو بروم. حوصله ی لطیفه های مسخره ی بقیه را ندارم. به گمانم بقیه وقتی آن بالا می رسند تصمیم می گیرند که وقتی پایین رسیدند چه کارکنند یا اینکه اصلاًَ پایین بیایند یا نه. راستش من هم چندان راغب نیستم.ترجیح می دهم روی هوا لیز بخورم، برقصم و لب بام آن آپارتمان چرت بزنم، شعر بخوانم و اگر هم شد کمی گریه کنم. البته توی پشت بام فرو نمی روم فقط روی آن چرت می زنم. گاه احساس می کنم بر خلاف بقیه ی دایره ها اصلاً استعداد فرو رفتن و حل شدن را ندارم. وقتی حل می شوی اینکه بعداً از کجا و به چه شکل دوباره بروزکنی معلوم نیست . شاید اصلاً شبیه آدمیزاد شــــدی . شاید آدم ها اول دایره هایی بودند که فرو رفتن و حل شدن موفقییت آمیزی نداشته اند. دیروز یکی می گفت دایره ها یی که حل می شوند عاشق شده اند ولی من که عاشقم یا اینکه فکر می کنم یا شاید هم خیال. اما تنها چیزی که به آن اعتقاد کامل دارم این است که قطرهای من بر خلاف بقیه بی نهایت نیستند، تنها خیلی زیادند، نازک و زیاد.
